Sanma ki ben hiç üzülmedim. Seni ne çok sevdiğimi, geceleri ağladığıma duvarlar şahit... Herşey bir kelimeyle biter sanmıştım ama olmadı.

Ancak insan sevdiğini affedemez miydi, "O"na ihanet etmedikçe? Kendime çok kızıyordum seni bu kadar üzdüğüme, kendimden nefret ediyordum, bana olan nefretinden dolayı...

Ama artık bunların hiç bir önemi kalmadı, içimde son gücü de sen bitirdin.

"...
Unutma ben o artık eski ben değilim
..."